چرا قالب گیری ایمپلنت، مهم ترین مرحله‌ی کاشت دندان است؟

فرایند قالب گیری ایمپلنت به ۲ روش قابل انجام است. بر اساس نوع اباتمنت (قطعه‌ای برای اتصال تاج و پایه ایمپلنت) و نحوه قرار گیری آن، دندانپزشک بهترین گزینه درمانی را تشخیص می دهد. هر کدام از این روش ها دارای مزایا و معایبی هستند که در ادامه به معرفی آن ها می پردازیم:

۱- قالب گیری تری باز (Open Tray)

این نوع قالب گیری دقیق ترین نوع قالب گیری است و با دقت بسیار زیادی در سطح فیکسچر انجام می شود. به دلیل اباتمنت های زاویه دار، قوس دهانی نیز حفظ می شود. روش قالب گیری «تری باز» سازگاری ایمپلنت با سایر دندان ها را بیشتر می کند. به خاطر استفاده از ایمپرشن کوپینگ باز (Pick Up) در این روش، در هنگام برداشتن قالب، اجزای ایمپلنت کمترین جابه جایی را خواهند داشت. در ابتدا ایمپرشن کوپینگ نصب و سپس ماده قالب گیری به اطراف آن تزریق می شود. پس از سفت شدن ماده قالب گیری، پیچ ایمپرشن را باز و آن را به همراه قالب از روی دندان ها بر می دارند. در انتها قالب اندازه گیری شده جهت ساخت ایمپلنت دندان به لابراتوار منتقل می شود.

۲- قالب گیری تری بسته (Close Tray)

در این روش اباتمنت بر‌روی ایمپلنت نصب می شود و سپس مواد قالب گیری ایمپلنت تزریق می شود. بعد از سفت شدن مواد و خارج کردن قالب از دهان، اباتمنت همچنان درون دهان باقی می ماند و در مراحل بعد آن را از روی ایمپلنت جدا و بر‌ روی آنالوگ ایمپلنت نصب می کنند. جهت چرخش صحیح اباتمنت بسیار مهم است. ویسکوزیته مواد قالب گیری نیز باید به گونه ای باشد که در زمان خارج کردن از دهان یا قرارگیری دوباره اباتمنت، پاره نشود. از سویی دیگر سفتی زیاد مواد باعث کاهش دقت کار می شود.